Evropska unija, u strateškom sukobu sa Rusijom (preko marionetskog proksi režima u Beogradu), u Crnoj Gori primjenjuje taktičko ,,usisavanje“, odnosno uvlačenje tako velikom usisnom snagom i brzinom da beogradske proksi snage Rusije, koje rade na sprečavanju ulaska Crne Gore u EU, ne mogu da isprate taj tempo i tu brzinu. Da se izrazim aktuelnom fudbalskom terminologijom – meni ovo liči na De la Fuenteovu taktiku reprezentacije Španije, kojom je samljeo sve protivnike na proteklom Svjetskom prvenstvu. Utisak je da neprijateljske snage polako gube dah i da sada u sudijskoj nadoknadi očajnički pokušavaju da dugim loptama pronađu nekog od svojih napadača u šesnaestercu, ne bi li taj nekako proturio loptu do gola i donio produžetke. To je upravo bio onaj junski fijasko sa čarter letom za Tivat – kaže dr Ivan Videnović, profesor Univerziteta u Beogradu, za Pobjedu odgovarajući na naše pitanje.
POBJEDA: Ofanziva na Crnu Goru iz Srbije ide iz najviših političkih, provladinih medija i kriminalnih krugova. Da li ti krugovi mogu izazvati nerede koji bi destabilizovali crnogorski put u EU?
VIDENOVIĆ: Ta ogromna brzina kojom EU vuče Crnu Goru ka ciljnoj ravnini kojoj se već vidi kraj i prolazak kroz cilj, utiče i na crnogorsko društvo, donosi jednu novu kohezionu energiju, koja ne dozvoljava ometanje i upliv uobičajenog remetilačkog repertoara okolne ustajale nacionalističke močvare. Da se poslužim još jednom metaforom, ovog puta iz moje struke – Bernulijevim efektom: kada imate deo fluida koji se kreće velikom brzinom u odnosu na ostatak koji miruje, u njemu se stvara potpritisak koji drži čestice fluida na okupu i ne dozvoljava rasipanje, a može u sebe da uvuče i bliske čestice okoline koja miruje.
POBJEDA: Vjerujete li da će predsjednik parlamenta Andrija Mandić biti posvećen evropskoj agendi ili saradnju sa Beogradom prikriva vještim političkim manevrima?
VIDENOVIĆ: Mislim da je Mandić dobro razumeo da od ovog radikalskog Beograda nema više puno čemu da se nada. Nakon poraza Viktora Orbana i temeljne demontaže njegovog korupcionaškog režima koju sprovodi Peter Mađar, sve izvesnijeg i sve bližeg strateškog poraza Rusije u Ukrajini, i već dugog izostanka bilo kakvih bilateralnih kontakata iole značajnijih evropskih državnika sa Vučićem, Beograd ostaje samo ogoljena nacionalsocijalistička diktatura koja, suočena sa očiglednim gubitkom većinske podrške u biračkom telu, sve češće i sve brutalnije poseže za instrumentima represije prema političkim protivnicima. Dodik se okrenuo Vašingtonu i nestao sa beogradskih radara. ,,Srpski svet“, taj suštinski koncept jednog naroda, jedne vere i jednog vođe, je iluzija razbijena u paramparčad. U takvoj situaciji, Mandić je shvatio da mu je puno bolje da se druži sa Martom Kos nego sa Anom Brnabić, patetičnim simbolom propasti jedne političke ideje koja se temelji samo na opskurnom, veštačkom i neuverljivom kultu ličnosti Aleksandra Vučića. Pošto voli da sebe opisuje kao predstavnika srpskog naroda u Crnoj Gori, iako je uvek bio predstavnik samo radikalske političke ideje koja nema većinu ni u Srbiji ni u Crnoj Gori, Mandić je sada preuzeo ulogu lidera koji će srpsku zajednicu u Crnoj Gori uvesti u EU. To je onaj Bernulijev efekat uvlačenja čestica iz okolne močvare, ali neka ga, dobro je što je unutra.
Komentari čitalaca 0
Podijelite mišljenje i ocijenite komentare drugih čitalaca.